De gefotografeerde geesten

“Het was september 2005. Ik surfde een tijdje op internet op zoek naar echte geesten-foto’s. Ik werd hierdoor geobsedeerd en op een avond vroeg ik aan mijn man: “Als dat allemaal echte foto’s van geesten zijn, dan kunnen wij ze toch ook gewoon met onze digitale camera fotograferen?” Hij zei dat dat wel zou kunnen! We spraken af om later die nacht rond 00.00 uur naar het kerkhof bij ons achter te gaan! Dit was begraafplaats ‘Oud-Kralingen’. Zo gezegd, zo gedaan! Wij die nacht op pad. Uiteraard konden we niet op het kerkhof zelf komen, want deze was gesloten en de hekken zaten dicht. Dit wisten we ook al van te voren dus dat was geen teleurstelling. We hadden afgesproken dat we op het paadje zouden gaan lopen langs het kerkhof. Op dit paadje was het pikke-donker en er was ook totaal geen straatverlichting aanwezig. Het was een normale, droge september nacht. En het was niet mistig of zo. En omdat mijn man en ik roken hadden we afgesproken dat we niet zouden gaan roken tijdens ons avontuur. Zodat het in ieder geval uitgesloten zou zijn dat het sigarettenrook was. Wij liepen op het paadje en we hadden al meerdere foto’s gemaakt. Op meerdere foto’s was ook al duidelijk wat te zien en we voelden ook meerdere aanwezigheden om ons heen. We hoorden geluiden uit de bosjes komen. Het was best wel spooky!

Op een gegeven moment zei mijn man dat ik een foto van ‘die’ richting moest maken.
Duidelijk voelde hij iets…..
Omdat het erg donker was, moest ik door de zoeker kijken, want op het beeldschermpje zag je echt totaal niks. Op het moment dat ik de foto wilt maken en de flitser af gaat…,zie ik door het licht van de flitser een geest op me af komen! En ik voelde hem dwars door me heen gaan! Brrrrrr! Ik krijg er elke keer weer kippevel van als ik het vertel! Maar omdat de camera een langere sluiterstijd had dacht ik alleen maar van ‘hou de camera stil totdat deze klaar is…’ Anders zou het beeld bewogen zijn… De foto was klaar en het enigste wat ik tegen mijn man zei was: “We moeten hier weg!” En hij zag hoe geschokken ik was… Ik zag helemaal lijkbleek dus hij vroeg niks en we liepen gelijk weg. Later vertelde ik hem wat was gebeurt en liet hem deze foto zien.

We gingen gelijk terug naar huis. Die nacht droomde ik erg raar… Ik zag heel de tijd maar die geest opnieuw op me afkomen en dan ging hij weer weg en dan kwam dat beeld weer. Zo heel de nacht door. Ik sliep erg onrustig en werd ‘s morgens badend in het zweet wakker. Mijn man werd ook wakker en hij vertelde me dat hij slecht had geslapen en dat hij had gedroomd. Hij beschreef precies dezelfde droom als wat ik had! Elke keer kwam die geest op hem af! Ik dacht nog hoe kan dat nou je hebt die geest niet eens gezien…??? Maar toen hij die geest begon te beschrijven schrok ik toch wel! Het was dezelfde geest als waar ik over gedroomd had en die ik had gezien bij het kerkhof…!!! Ik vond dat zo frapant…
Gewoon heel vreemd en raar… Dat dat kon?!!! Het bleef die paar nachten daarna erg rustig, alsof er niets was gebeurd en alsof we die foto’s nooit hadden gemaakt.
Na een paar nachten begon de trammelant.
Ik was alleen thuis en mijn man had nachtdienst. Ik hoorde iets in de keuken omvallen… Ik kijken… Helemaal niks om gevallen. En het was duidelijk de keuken. Er viel een glas om op de aanrecht. Ik was binnen een paar seconden daar en er was gewoon geen glas te zien die om was gevallen… Vond het erg vreemd. Maar ik liet het er nog bij. De nachten erna voelde ik ook duidelijk dat er wat aanwezig was en in mijn ooghoeken zag ik elke keer iemand in de hoek van de woonkamer naar mij kijken. Ik voelde me er erg ongemakkelijk door… Maar echt bang was ik niet. Wel vielen er steeds vaker dingetjes om in huis. En soms zelfs waar je zelf bij stond viel er iets om. Het werdt steeds onaangenamer om het zo maar te zeggen!
Op een avond lag ik samen met mijn man in bed. Ik dacht dat hij al sliep, want hij was al een tijdje stil en ik weet dat als hij ze bed ziet dat hij snel nog zijn andere been erbij mee in bed moet trekken… Zo snel slaapt hij af en toe. Ik zag weer in de hoek van de slaapkamer een soort van schim staan die dit keer langzaam recht op me af kwam. Ik schok ervan en trok snel het deken van het bed over me heen… In gedachten begon ik langzaam en rustig te tellen… Ik durfde niet meer te kijken en ik hoopte eigenlijk dat ik ook niet meer hoefde te kijken en onder de dekens in slaap zou vallen. Opeens zegt mijn man tegen mij: “Hij is weer weg hoor… Je kan weer onder de dekens vandaan komen…”
Ik was zo geschokken dat hij dat had gezegd!
Dus hij had het ook gezien… Het was dus echt! Mijn man zei tegen mij dat die geest helemaal op me af was gekomen en eerst naast me stond en alleen maar naar me keek… Op een gegeven moment kwam hij helemaal voorover gebukt over me heen en bleef hij een tijdje zo over me heen gebukt hangen en leek zich wel zwevend over me heen te bewegen… En toen verdween hij opeens. Ik schok me rot! Dat was voor mij de druppel die de emmer deed overlopen!
Ik ben op zoek gegaan naar een medium die mij kon helpen. Ze zei dat ik geesten had gefotografeerd die al in het licht waren. Doordat ik ze had gefotografeerd waren ze weer verbonden hier op aarde en konden ze niet meer terug. En blijkbaar was er een geest er niet zo heel erg blij mee! Ze zei dat ik op elke plaats waar ik een foto gemaakt had een bloem moest neerleggen en zeggen dat ik die geesten die ik daar gefotografeerd had weer naar het licht terug wilde sturen. Een soort vergeving voor mijn ondoordachte daden. Toen ik, nadat ik de bloementjes had neergelegd, nog eventjes over het begraafplaats wandelde met mijn man. Schokken we toch eventjes wel! Er stond daar op een grafsteen: ‘Gij levenden, wat zoekt gij hier bij den doden?’
En er was een luguber bijbelsplaatje erbij met engelen en demonen. We zijn toen maar weggegaan. Het was goed zo, en genoeg zo.
Daarna is het eigenlijk thuis vrijwel rustig gebleven, we hebben geen last er meer van. En soms zijn er wel nog aanwezigheden hier maar ik laat hun met rust en hun laten mij met rust. Ik heb er geen last meer van!” (Verteld door M. v.E-K.)