De bebloede bruid van Schiemond

Ook in de topic met “Surinaamse spookverhalen” een verhaal uit Schiemond. Verteld op 29-01-2010 op het Mamjo-forum;

“Mijn vriendin vertelde dit. In Schiemond heb je kelders die overal van Schiemond onder de grond lopen, Er is ook een kelder, dat als je die lange gang doorloopt, je in een grote cirkel staat en dan heb je aan elke kant weer een andere gang met kelders, van bovenaf gezien een soort zonnetje met stralen zeg maar. Nu was m’n vriendin haar neefje een keer verstoppertje aan het spelen met z’n matties, hij moest zoeken. Er speelde wat meisjes mee en die hadden jurken aan. Hij was dus klaar met tellen en ging zoeken bij die kelders. Maar van ver hoorde hij zacht gejank, hij stond nog aan het begin van de gang (aan het puntje van een van die stralen dus) en keek door die lange gang want ze waren lang. En hij zag snel iets voor bij gaan bij die grote vlakte. Het had een witte jurk aan dus hij denkt JA dat is een van die girls. Nou hij rent dus die gang door naar die open vlakte en ziet helemaal niks, terwijl vlak voordat hij zijn gang was uitgelopen hij het gejank nog hoorde. Dus hij denkt huhh hoe kan dit? Hij kijkt door elke gang maar ziet niks nada noppes. Op een gegeven moment hoort hij het weer, maar een beetje van ver, weer kijkt hij door alle gangen maar ziet niks. Plots draait hij zich om en ziet een vrouw pal achter zich staan in een smerige bebloede bruidsjurk. Haar gehuil begon zachtjes snikkend maar werd steeds harden en harder, echt hartverscheurend. Een kleine jongen heeft dit moeten mee maken onder de grond van zijn huis. Hij is gelijk een van die gangen uitgerend en het gehuil achtervolgde hem gewoon door die hele gang!

Mijn vriend heeft daar vroeger ook gewoond hij en verteld dat iedereen wist dat het daar spookte en niemand maar dan ook echt niemand zomaar bij de kelders ging lullen als hij of zij daar niks te zoeken had.”

Spoken in De Peperklip

In een topic met waargebeurde ‘yorka tories’ (Surinaams voor spookverhalen) op het Mamjo-forum schrijft iemand op 26-01-2010 het volgende verhaal dat zich afspeelt in een flatgebouw in Feijenoord;

“De flat Peperklip schijnt op een begraafplaats te zijn gebouwd.
Vroeger, toen mijn tante daar nog woonde, vertelde haar zoon dat de flat op een begraafplaats was gebouwd.
Omdat onze ouders gezellig met elkaar uitgingen, moesten wij kleintjes bij tante blijven slapen.
Ik heb die nacht geen oog dichtgedaan!
Die nacht voelde ik hoe iets me bekeek en betaste…ik kon niet bewegen.
Toen dat eindelijk kon, was het koude gevoel ook weg.
Daarna ben ik meteen uit mijn bed gegaan en ben ik bij mijn grote nicht gaan liggen en daar had ik een heel comfortabel gevoel.
Midden in de nacht werd ik weer wakker en aan het voeteneind van het bed zat een oude vrouw met een glimlach naar me te kijken. Ik deed mijn ogen weer dicht en toen weer open en ze was weg! Maar gek genoeg was ik niet bang en viel ik gewoon in slaap.

De volgende ochtend zei een van mijn nichtjes, die ook was blijven slapen, dat ze het niet leuk vond dat onze neef ons ‘s nachts aan het plagen was door ons te betasten. Toen hij zei dat hij echt niets gedaan had….wel…we waren bang.
Ik heb mijn nicht datgene verteld van die oude vrouw aan d’r bed en ze zei me dat die vrouw er altijd zat. Ze lette er niet eens meer op.

Je mag weten dat ik nooit meer bij die tante ben gaan slapen.
Steeds weer wist ik een andere smoes te verzinnen, maar daar slapen….NEVER!”

Spooky Rotterdam

Jackie vertelde mij over een aantal kleine details over spokerijen in Rotterdam;

“Ik heb in mijn oude woning op de Lede in Tuindorp Vreewijk vaak entiteiten gehad die je echt bang maken en die zoekende zijn. Er liep er een vaak door de muren heen en verstopte alles en kneep etc.
Verder heb ik wel eens een verhaal gehoord dat er nog een soldaat uit de 2de WO zit in het Witte Huis en het gaat aardig tekeer op begraafplaats Crooswijk. Ze zeggen dat er wat soldaten uit de 2de WO dwalen daar. En ook een vader die zijn kindjes zoekt.Vooral bij het graf van de familie Jamin is het niet zo pluis. En ja King Kong de beruchte Rotterdamse spion ligt erook. En die heeft nog iets te vertellen…”

Manuel schreef;

“Ik zal je 2 locaties doorgeven waar het echt goed mis is, namelijk de kerktoren van de St. Laurenskerk en het Stadhuis. De geruchten gaan ten ronde dat er bij de steen waar namen op staan van de wederopbouw van de kerk, mensen staan maar als je goed kijkt zie je ze huilen en als je dan naar de persoon wilt gaan is diegene weg…”

Er waren meer mensen die het over de kerk hadden zoals Petr “Wist je van de “krachtplek” in de Laurenskerk?”

Een waarschuwende entiteit?

Linda B. maakte het volgende mee op de Godschalkstraat in Rotterdam-Zuid;

“3 jaar geleden was het heel onrustig in mijn huis. Even in het kort. Hier in mijn huis draaide het alleen en telkens om verstoppen en nattigheid. Zoals toen ik in de douche stond om me op te maken. Er vloog ineens een vierkant gat uit mijn wasbak. Schimmen vlogen heen en weer door me tuin. Links, rechts, links, rechts. Plassen water in mijn slaapkamer. Mijn kledingkast, alleen in het middengedeelte, alles nat. Dingen werden verstopt en later ook weer teruggelegd.

Mijn familie was gewoon bang in mijn huis, want die zagen ook weleens het één en ander. Dat hun spullen ergens anders lagen bijvoorbeeld. Maar nu na 3 jaar is het weer een beetje rustig hier gelukkig. Ik heb me niet weg laten pesten.
Ik ben benieuwd of er een connectie is tussen deze dingen, water en verstoppen. Ik had toen wel een onrustige relatie die ik nu niet meer heb. Ik zie het zo, misschien is het mijn overleden vader wel geweest die me wou waarschuwen? Ik weet het niet … ”

Ongenodigde gasten in huis

Rob uit Rotterdam vertelde mij het volgende verhaal;

“Ik zat achter mijn pc een beetje muziek te luisteren (in Rotterdam-Centrum) en met vrienden te chatten. Ineens begon een vriendin over geesten en verschijningen. We chatte erover door en ineens voelde ik een koude rilling en werd best scherp. Ik zag vanuit mijn ooghoek een schim dwalen van door de gangdeur naar de keuken en ik kreeg het ijs- en ijskoud en het zweet sloeg op mijn voorhoofd. Ik was best geschrokken, aangezien ik zoiets niet echt vaak mee heb gemaakt .

Paar dagen later. Ik lig in mijn bed te slapen. Er waren net vrienden over de vloer geweest. Het was gezellig, even biertje gedronken, muziek geluisterd, noem maar op. Dus rond een uur of één schiet ik wakker en hoor ik stemmen. Het was net alsof er iemand in de woonkamer een gesprek aan het voeren was. Maar al mijn vrienden waren al naar huis en verder was er niemand. Het gesprek werd harder en harder en ik hoorde voetstappen.
Ze kwamen dichterbij, dus ik verzamelde al mijn moed om de deur open te doen van mijn slaapkamer en met een groot mes te gaan kijken, (ik dacht een inbreker misschien) en het geluid hield op en er was niemand meer te bekennen.
Eén ding viel mij verbazingwekkend op. De huiskamerplant was verschoven en een bierblikje dat op de hoek van de tafel stond, stond ineens in de keuken. En mijn katten waren onder mijn bed verscholen die nacht. Vanwege die stemmen denk ik. Aangezien katten er gevoeliger voor schijnen te zijn.”

Mannenhatende geest in Charloise flatwoning

Lucia uit Charlois vertelde mij dit bijzondere waargebeurde verhaal;

“Mijn man en ik zijn in 1993 verhuisd van de tweede verdieping naar de vierde verdieping in dezelfde flat. Eerst was er helemaal niks aan de hand tot onze dochter geboren werd in 1994. Het “kwaad” richtte zich toen tegen mijn man. Eerst denk je er helemaal niet bij na, maar er gebeurde van die vreemde ongelukjes in huis. Maar alleen bij hem. Voorbeeld; doucheslang die klapt en waarbij mijn man dus kokend heet water over zijn hand heen krijgt. Kan altijd gebeuren, zeker als je alleen heet water door de slang laat komen, maar deze was zo goed als nieuw en ook het koude water had hij er bij aan staan. Onze slaapkamerkast, bovenop hadden we kleinere kastjes met schuifdeurtjes en spiegels erop. Nieuw gekocht bij Morres, dus niet één van de slechtste zaken. Mijn man doet een deurtje open, niks aan de hand. Gaat op bed zitten en zo maar ineens valt het deurtje, wat hij net open en dicht geschoven had, zomaar uit de kast op zijn neus. Neus aan flarden. Hij heeft er nog een litteken van op zijn neus. En zo gingen die kleine ongelukjes maar door bij hem.

We ontmoetten hele lieve nieuwe vrienden, die ook erg spiritueel aangelegd zijn. Op een gegeven moment komt dit verhaal ter sprake en mijn vriendin vraagt wie er gewoond heeft. Toen ging mijn lichtje branden. Het huis waar we nu nog steeds inwonen, werd bewoond door een schoonmoeder van een oude vriendin van mij. Die vrouw is haar oudste dochter verloren. Die is vermoord door haar eigen man voor de ogen van haar dochtertje. De vrouw die in ons huis woonde heeft een bedevaartsoord gemaakt van dit huis. Overal kaarsen, foto’s, er zijn ook mediums in het huis geweest en noem maar op. Dus mijn gedachten werden eigenlijk door mijn vriendin bevestigd. De vermoorde dochter heeft zich bij haar moeder thuis gevoeld. Daar werd ze geliefd en nooit vergeten en ook haar dochtertje woonde bij haar moeder en werd ook met alle liefde die ze kon krijgen opgevoed en goed opgevangen door oma. Dus de vermoorde dochter had het hele gezinnetje bij elkaar, tot er ruzie kwam op de galerij en haar moeder hals over kop verhuisd is.

Nou is ons vermoeden dat die jonge vrouw die vermoord is, haar moeder is kwijtgeraakt, en een grote hekel had aan mannen. En toen zijn wij er komen wonen, na een maand nadat het huis leeg was.
De vriend en vriendin waar wij dit allemaal zo tegen vertelde zeiden: “wij kunnen dit uitroken voor je.”
Zo gezegd, zo gedaan. Onze vriend, die dit heel vaak gedaan heeft en er dus mee bekend is, kwam op een zondagavond naar ons toe. Nou zijn ritueel volgde en hij begon met uitroken. Mijn man stond op de scheiding van de huiskamer en de kamer van onze dochter en daar zag ik het gebeuren. Mijn man werd vast gepakt aan zijn onderarm. De vingers zag je er zo duidelijk in staan, dat ik het gewoon griezelig vond. En het werden echt rode striemen van het krabbelen wat “het” deed. Het uitroken van de gehele woning, met alle kasten, hoekjes en gaatjes die er maar te vinden waren,had onze vriend “het “ eruit gekregen. Mijn man bracht hem naar huis en ik was alleen. Toen schrok ik echt want rondom mij heen, echt tussen de muren in, werd er achter elkaar geklopt door het hele huis en ik hoorde heel in de verte een stem, een beetje krijsend. Ik weet niet precies hoe ik dit uit moet leggen, het was een vreselijk eng gehoor en gevoel wat over mij heen kwam. Plots hield dit op en toen was er een stilte in huis, die ik nog nooit had meegemaakt. Of dit werkelijk de dochter die vermoord is, ook daadwerkelijk geweest is, kan ik niet zeggen, maar het is wel heel frappant. Helaas is “het” daarna nog een paar keer terug geweest, met mindere leuke dingen, zoals spontaan opspringende messen die gewoon of op een bord of op tafel lagen, een vaas met bloemen die midden op de eettafel stond en toen ik ‘s middags thuis kwam in het midden van de eetkamerstoel stond. Gewoon rechtop, geen drupje water op de tafel, stoel of grond, helemaal niks! Ondertussen kunnen wijzelf ook de ruimtes uitroken en doen dit ook met de regelmaat van de klok. Wij schijnen een huis te hebben waar ze, in het geestenrijk, zich erg prettig voelen. Maar als het te druk wordt, dan steken wij daar een stokje voor.”

Vreemde zaken aan de Heemraadssingel

In de topic ‘Spookhuizen in Nederland?’ op het forum van Bokt, schrijft breezy302;

‘Mijn vriend heeft trouwens in een soort spookhuis gewoond. In Rotterdam op de Heemraadssingel. Het huis heet Heemraedhuis. Het is een herenhuis met 5 verdiepingen. Zodra ik naar de derde verdieping wilde gaan, werd ik altijd bang en had ik het gevoel dat ik van de trap geduwd zou worden. Ook kreeg ik in dat huis hele vreemde gedachtes. In de overloop kreeg ik de drang om naar beneden te springen en had ik ideeen over ophanging in het trapgat. Ook elke keer als ik er was viel de stroom uit. Was ik hele week daar niet geweest, was er geen probleem met de stroom, maar zodra ik aankwam viel de stroom uit. Ook was ik daar vaak erg bang zonder verklaarbare reden. Na wat speurwerk ben ik erachter gekomen dat er op de derde verdieping 2 moorden waren gepleegd (een moeder had haar dochters vermoord). Iemand had zichzelf opgehangen in het trapgat. Ook zijn er in dat huis verschrikkelijke dingen gebeurd, in de oorlog was het namelijk eigendom van Hitler. ‘

Een oude metrolijn

H. vertelde mij het volgende;

“Ik heb wel een verhaal gehoord van een vriend van mij die in Rotterdam woont. Hij had het over een oude metroweg, die nu nog steeds bestaat. Ik weet niet of je bekend bent in Rotterdam, maar het is bij de Beijerlandselaan in de buurt. Een soort plek waar kapotte metro’s worden heengebracht. Daar, zoals hij zei, dwaalden dus geesten rond. Daar zit ook weer een verhaal achter hoe hij dat had meegemaakt, maar dat ben ik vergeten.”

Een onverklaarbare gebeurtenis (uittreding)

Een vrouw uit Rotterdam, met de nickname Boogschutter vertelde mij, nadat ik om paranormale gebeurtenissen had gevraagd, over een uittreding. Zij vertelde mij ook dat ze het de laatste tijd steeds vaker ervaart. Dit is 1 van haar verhalen;

“Ik droom al ongeveer een jaar echt maandelijks, wekelijks. Omdat ik het steeds enger vond, zocht ik informatie op internet etc. Ik heb van iemand een telefoonnummer van een medium gekregen die ook dromen vertaald. Ik heb mijn dromen per e-mail verzonden. Het medium wilde mij persoonlijk spreken.

Ik was hartstikke nerveus en bang omdat hij mij persoonlijk wilde zien. Ik heb die persoon nooit eerder gezien. Ik wist niet waar ik heen ging. Ik wist helemaal niets over die persoon. Op zijn naam en adres na natuurlijk. Alleen de gedachte al aan een medium vond ik eng. In ieder geval het ging helemaal niet meer goed.

Ik had op een vrijdag afgesproken. Donderdag ben ik rond 20.00 uur naar bed gegaan. Ik was hartstikke moe en nerveus. Rond 24.00 uur was ik weer klaar wakker. 3 uurtjes later dacht ik; “ik moet echt gaan slapen, anders verslaap ik mij en kom ik te laat bij dat medium.” Ik ging naar mijn slaapkamer. Alle lichten waren uit. Mijn huis was dus helemaal donker. Ik lag toen op mijn buik. Ik hoorde toen een raar geluid in mijn hoofd (het leek meer op het geluid wat eendjes maken, wanneer die gevoerd worden). Voor ik het door had, kreeg ik het gevoel alsof ik verstijfd was, en het leekt alsof ik een rondleiding kreeg in een verlichte kamer. Ik stond in een verlichte kamer. Ik kon alles helder zien.
Ik zag een donkere man zonder shirt op een rode bank zitten. Hij zat schuin op de bank en hij ondersteunde zijn hoofd met zijn rechterhand. 2 van deze banken (2 zits) stonden er in die kamer. Ik denk dat ik in minder dan een minuut alles gezien heb. Het ging heel snel. Meteen daarna wist ik niet wat mij over kwam. Ik zei steeds tegen mezelf “ik droom niet, ik droom niet.” Ik weet zeker dat ik niet sliep. Ik was net in die kamer. Ik probeerde mijn ogen weer dicht te doen om te zien wie ik gezien had. Maar ik zag niets meer. Alles was weer normaal. Ik dacht ff dat ik gek werd. Toen was het eindelijk zover. Ik was in de juiste straat waar ik moest zijn, maar zag het huisnummer niet. Opeens zag ik in een meubelzaak een rode bankstel. Precies zoals ik het gezien had s’nachts. Ik keek verder en zag meteen het nummer waar ik naar opzoek was. Ik belde aan, de deur ging open en…….. Ik moets echt mijn best doen om heel gewoon over te komen. De man die ik s’nachts gezien had binnen een minuut, was het medium bij wie ik die afspraak had. Halverwege het gesprek heb ik hem toch verteld wat ik s’nachts gezien had. Toen zei hij dat mijn geest s’nachts is gaan kijken waar ik naar toe zou gaan. Hoe heb ik dat voor elkaar gekregen??? Soms doe ik mijn ogen dicht in de hoop dat ik iets zie, maar dat wat ik toen gezien had , volledig verlicht, was volgens mij eenmalig.”

De gefotografeerde geesten

“Het was september 2005. Ik surfde een tijdje op internet op zoek naar echte geesten-foto’s. Ik werd hierdoor geobsedeerd en op een avond vroeg ik aan mijn man: “Als dat allemaal echte foto’s van geesten zijn, dan kunnen wij ze toch ook gewoon met onze digitale camera fotograferen?” Hij zei dat dat wel zou kunnen! We spraken af om later die nacht rond 00.00 uur naar het kerkhof bij ons achter te gaan! Dit was begraafplaats ‘Oud-Kralingen’. Zo gezegd, zo gedaan! Wij die nacht op pad. Uiteraard konden we niet op het kerkhof zelf komen, want deze was gesloten en de hekken zaten dicht. Dit wisten we ook al van te voren dus dat was geen teleurstelling. We hadden afgesproken dat we op het paadje zouden gaan lopen langs het kerkhof. Op dit paadje was het pikke-donker en er was ook totaal geen straatverlichting aanwezig. Het was een normale, droge september nacht. En het was niet mistig of zo. En omdat mijn man en ik roken hadden we afgesproken dat we niet zouden gaan roken tijdens ons avontuur. Zodat het in ieder geval uitgesloten zou zijn dat het sigarettenrook was. Wij liepen op het paadje en we hadden al meerdere foto’s gemaakt. Op meerdere foto’s was ook al duidelijk wat te zien en we voelden ook meerdere aanwezigheden om ons heen. We hoorden geluiden uit de bosjes komen. Het was best wel spooky!

Op een gegeven moment zei mijn man dat ik een foto van ‘die’ richting moest maken.
Duidelijk voelde hij iets…..
Omdat het erg donker was, moest ik door de zoeker kijken, want op het beeldschermpje zag je echt totaal niks. Op het moment dat ik de foto wilt maken en de flitser af gaat…,zie ik door het licht van de flitser een geest op me af komen! En ik voelde hem dwars door me heen gaan! Brrrrrr! Ik krijg er elke keer weer kippevel van als ik het vertel! Maar omdat de camera een langere sluiterstijd had dacht ik alleen maar van ‘hou de camera stil totdat deze klaar is…’ Anders zou het beeld bewogen zijn… De foto was klaar en het enigste wat ik tegen mijn man zei was: “We moeten hier weg!” En hij zag hoe geschokken ik was… Ik zag helemaal lijkbleek dus hij vroeg niks en we liepen gelijk weg. Later vertelde ik hem wat was gebeurt en liet hem deze foto zien.

We gingen gelijk terug naar huis. Die nacht droomde ik erg raar… Ik zag heel de tijd maar die geest opnieuw op me afkomen en dan ging hij weer weg en dan kwam dat beeld weer. Zo heel de nacht door. Ik sliep erg onrustig en werd ‘s morgens badend in het zweet wakker. Mijn man werd ook wakker en hij vertelde me dat hij slecht had geslapen en dat hij had gedroomd. Hij beschreef precies dezelfde droom als wat ik had! Elke keer kwam die geest op hem af! Ik dacht nog hoe kan dat nou je hebt die geest niet eens gezien…??? Maar toen hij die geest begon te beschrijven schrok ik toch wel! Het was dezelfde geest als waar ik over gedroomd had en die ik had gezien bij het kerkhof…!!! Ik vond dat zo frapant…
Gewoon heel vreemd en raar… Dat dat kon?!!! Het bleef die paar nachten daarna erg rustig, alsof er niets was gebeurd en alsof we die foto’s nooit hadden gemaakt.
Na een paar nachten begon de trammelant.
Ik was alleen thuis en mijn man had nachtdienst. Ik hoorde iets in de keuken omvallen… Ik kijken… Helemaal niks om gevallen. En het was duidelijk de keuken. Er viel een glas om op de aanrecht. Ik was binnen een paar seconden daar en er was gewoon geen glas te zien die om was gevallen… Vond het erg vreemd. Maar ik liet het er nog bij. De nachten erna voelde ik ook duidelijk dat er wat aanwezig was en in mijn ooghoeken zag ik elke keer iemand in de hoek van de woonkamer naar mij kijken. Ik voelde me er erg ongemakkelijk door… Maar echt bang was ik niet. Wel vielen er steeds vaker dingetjes om in huis. En soms zelfs waar je zelf bij stond viel er iets om. Het werdt steeds onaangenamer om het zo maar te zeggen!
Op een avond lag ik samen met mijn man in bed. Ik dacht dat hij al sliep, want hij was al een tijdje stil en ik weet dat als hij ze bed ziet dat hij snel nog zijn andere been erbij mee in bed moet trekken… Zo snel slaapt hij af en toe. Ik zag weer in de hoek van de slaapkamer een soort van schim staan die dit keer langzaam recht op me af kwam. Ik schok ervan en trok snel het deken van het bed over me heen… In gedachten begon ik langzaam en rustig te tellen… Ik durfde niet meer te kijken en ik hoopte eigenlijk dat ik ook niet meer hoefde te kijken en onder de dekens in slaap zou vallen. Opeens zegt mijn man tegen mij: “Hij is weer weg hoor… Je kan weer onder de dekens vandaan komen…”
Ik was zo geschokken dat hij dat had gezegd!
Dus hij had het ook gezien… Het was dus echt! Mijn man zei tegen mij dat die geest helemaal op me af was gekomen en eerst naast me stond en alleen maar naar me keek… Op een gegeven moment kwam hij helemaal voorover gebukt over me heen en bleef hij een tijdje zo over me heen gebukt hangen en leek zich wel zwevend over me heen te bewegen… En toen verdween hij opeens. Ik schok me rot! Dat was voor mij de druppel die de emmer deed overlopen!
Ik ben op zoek gegaan naar een medium die mij kon helpen. Ze zei dat ik geesten had gefotografeerd die al in het licht waren. Doordat ik ze had gefotografeerd waren ze weer verbonden hier op aarde en konden ze niet meer terug. En blijkbaar was er een geest er niet zo heel erg blij mee! Ze zei dat ik op elke plaats waar ik een foto gemaakt had een bloem moest neerleggen en zeggen dat ik die geesten die ik daar gefotografeerd had weer naar het licht terug wilde sturen. Een soort vergeving voor mijn ondoordachte daden. Toen ik, nadat ik de bloementjes had neergelegd, nog eventjes over het begraafplaats wandelde met mijn man. Schokken we toch eventjes wel! Er stond daar op een grafsteen: ‘Gij levenden, wat zoekt gij hier bij den doden?’
En er was een luguber bijbelsplaatje erbij met engelen en demonen. We zijn toen maar weggegaan. Het was goed zo, en genoeg zo.
Daarna is het eigenlijk thuis vrijwel rustig gebleven, we hebben geen last er meer van. En soms zijn er wel nog aanwezigheden hier maar ik laat hun met rust en hun laten mij met rust. Ik heb er geen last meer van!” (Verteld door M. v.E-K.)